Zwrotka 1
Powstaje …
Rośnie …

Pod mrozem śnił cichutko kwiat,
korzenie skrył zamarzły świat.
Ziemia westchnęła w zimny czas,
prawdy jej szept unosi nas.
Płatkami szepcze, wśród zimnych mgieł,
delikatny głos, co niesie cel.
Pragnie promieni, co budzą dzień,
przez twardy kamień przebija się.

Refren
O, krokus woła z podziemnych bram,
dziką ma prawdę wśród chłodnych zmian.
Iskra tu życia, gdzie mrok się tli,
powoli wstaje — ku światłu lśni.

Zwrotka 2
Przez popiołem barwiony kamień — krokus się wzniósł,
jak cichy znak, że wraca dzień.
Ugnie się lekko, lecz nigdy w pół,
bo w jego pieśni jest serca ból.
Korzenie głębokie, a przekaz wprost:
w nim drzemie siła, co niesie los.
Dla wszystkich kwitnie — dla łez i snów,
krokus zaśpiewa — i odchodzi znów.

Refren
O, krokus woła z podziemnych bram,
dziką ma prawdę wśród chłodnych zmian.
Iskra tu życia, gdzie mrok się tli,
powoli wstaje — ku światłu lśni.

Bridge
Mgła się podnosi, świat cichnie znów,
krokus wyrasta z ukrytych dróg.
Przez każdy cień i przez każdy ból,
znajdzie swe miejsce — pod niebem pól.

Refren (Final)
O, krokus woła z podziemnych bram,
dziką ma prawdę wśród chłodnych zmian.
Iskra tu życia, gdzie mrok się tli,
powoli wstaje — ku światłu lśni.